Kunst buiten

 

Overblijfselen periode Regout

Overblijfselen periode Regout

Het Album. is de beste getuigenis van de rijke decoraties die het landgoed luister hebben bijgezet, in alle variaties die er tussen kunst en kitsch zijn aan te treffen. Van bibliotheek/badhuis tot Grande Cascade, van de tientallen fonteinen tot de even talrijke beelden, alles was even rijk versierd.

Bitter weinig is het, wat daarvan is overgebleven. De steen bij de entree, die deel uitmaakte van het Monument voor den Koning. De zonnewijzer die nu in de Geheime Tuin staat. In de jaren ’80 en ’90 zijn tal van beelden verkocht en doorverkocht.

Verdwenen kunst uit de periode Regout

Verdwenen kunst uit de periode Regout

Een klein gedeelte is nog te traceren naar tuinen en parken in de omgeving van Maastricht of Londen. Zoals enkele sfinxen en een enkel beeld. Zoals Hera (of Juno), afgebeeld met pauw, 190,5 cm hoog, gemaakt uit Bentheimer steen en daterend uit de 2e helft van de 17e eeuw. Of, uit een iets latere periode (eind 17e/begin 18e eeuw) het beeld van Chronos, dat in de volksmond bekend staat als ‘Vadertje Tijd’. En natuurlijk de Riviergod en –godin, in de volksmond ‘Adam en Eva’ genoemd. Een kunstige constructie voerde het water naar de achterzijde van deze aan de vijver gelegen groep. Vervolgens lieten de Goden het water uit hun kannen de vijver instromen. Deze groep wordt toegeschreven aan Ignatius van Logeteren en komt ook uit de periode eind 17e/begin 18e eeuw. Van deze groep rest op Vaeshartelt slechts de natuurstenen funderingsplaat.

Sphinxen aan de poort

Sphinxen aan de poort

Aan de entree hebben altijd twee sphinxen gelegen. (afbeelding oude sphinxen). Die zijn aan het einde van de vorige eeuw verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn twee vervangende sphinxen geplaatst: vergelijkbaar qua materiaal en herkomst.

Draken Obed Verbeek

Draken Obed Verbeek

Obed Verbeek heeft Vaeshartelt verrijkt met twee draken. De kleine draak is lang geleden opgedoken in de vijvers van het Stadspark in Maastricht, als uitdaging van jonge kunstenaars aan een stadsbestuur met pretenties op het gebied van high brow kunst. ‘Waar moet dat heen, als iedereen zijn kunst in de openbare ruimte deponeert’, citeerde de krant de gemeenteambtenaar. De vijvers van Vaeshartelt bleken vervolgens een gastvrije asielplek voor de kleine draak.

In 2013 werd de Drakenfamilie uitgebreid: de Grote Draak was welkom bij de Opening van Rivierpark Maasvallei. Vandaar was het een korte afstand naar de ‘Weide voor het Kasteel’ van Buitenplaats Vaeshartelt.

International Land-Art

International Land-Art

De bollen van Rob Roosen brengen al langer kleur op de grote vijver.

In augustus 2014 was Vaeshartelt het creatieve centrum van International Land-Art Maastricht. Een internationaal samengestelde groep kunstenaars heeft gedurende enkele weken op Vaeshartelt gewerkt en een aantal kunstwerken achtergelaten, sommige van tijdelijke, andere van meer blijvende aard.

Zoals de Gondel 1872 van Rob van Acker, een verwijzing naar de gondels in de vijvers van Petrus Regout van 150 jaar geleden. Of het Vrolijke Draakje van Barbara Bläsing (officieel de Vederesdoorndraak van Vaeshartelt), een omgevallen boom die als draak verder leeft.

Stamelend gestapeld, zo heten de kleine poëtische ingrepen van Roosje Chini en Pollie Gregoor (zwammen op stokjes o.a.). Daar vlakbij, naast de  waterval, ligt de Blauwe Hond van Ri-Jeanne Cuppens vredig te slapen op de bodem van de vijver.

In de Tuinen van Vaeshartelt, in de buurt van het Bijenpaviljoen, bouwde Marjolein Guldemond haar Compost-en-scene II, een kunstwerk dat door-groeit.

Jannel (eind 2014 overleden) liet samen met Nicole Hardy o.a. Marga na, een ‘voetafdruk’ van het krijtgesteente in de vorm van een stapeling van mergelblokken tussen twee bomen.

In We zien wat we weten biedt Jeroen Meijs kansen om de betoverde wereld te ontdekken: bij sommige bomen worden zwammen tot oortjes.

Clemens Maassen’s naald in Balance groet – midden in het Sterrenbos – wuivend in de wind zijn slanke vrienden in wier midden hij mag zijn.

En vergeet niet de Invisible Queeen van Marjo Boesten. De legendarische Koningin Gerberga was 15 in het jaar 928, toen ze werd uitgehuwelijkt aan de 30 jaar oudere Giselbert Als huwelijksgeschenk kreeg ze een groot gebied ten noorden van Maastricht, waaronder het huidige Vaeshartelt: een goot bos met een versterkte hoeve, met ook de eerste wijnbouw in deze regio.

Tien jaar later en vier kinderen rijker werd ze weduwe. Vervolgens trouwde ze met Lodewijk IV, koning van Frankrijk Ze behield haar bruidsschat en kreeg nog eens zeven kinderen, waaronder kroonprins Lotharius. Toen hij koning van Frankrijk werd maakte Gerberga de keuze om abdis te worden van Soissons bij Reims. In 868 schonk zij haar bezittingen ij Meerssen en Maastricht aan de abdij van Reims. Dat is lange tijd bepalend geweest voor de ontwikkeling van het gebied.

En de geest van Gerberga zweeft nog altijd op Vaeshartelt rond …

Schrijf u in voor de nieuwsbrief